Η Ελλάδα διαθέτει σπουδαίους ερευνητές και επιστήμονες, ανθρώπους που εργάζονται σιωπηλά, με επιμονή, αφοσίωση και βαθιά πίστη στη γνώση. Ένας από αυτούς είναι ο Δρ. Κωνσταντίνος Επταήμερος, ο οποίος μαζί με τον συνεργάτη του Δρ. Κωνσταντίνο Κουτσουμάρη κατάφεραν να επιλύσουν ένα επιστημονικό πρόβλημα που απασχολούσε επί χρόνια τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα, ένα πρόβλημα που μέχρι τότε κανείς παγκοσμίως δεν είχε καταφέρει να λύσει.

Η δουλειά τους αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε το 2017 με το Βραβείο Ακαδημαϊκού Περικλή Σ. Θεοχάρη στη Μηχανική από την Ακαδημία Αθηνών.

Στο After Dark News, δίνουμε βήμα σε τέτοιες ιστορίες: εκεί όπου, μετά την αμφιβολία, την κούραση και το «σκοτάδι», έρχεται η γνώση, η λύση και το φως.

Διαβάστε παρακάτω την προσωπική αφήγηση του ίδιου του Δρ. Κωνσταντίνου Επταήμερου, όπως τη μοιράζεται μαζί μας, από την πρώτη αμφιβολία μέχρι τη στιγμή της αναγνώριση.

«Εκείνη η ημέρα του Νοεμβρίου 2015 έμοιαζε εξαρχής ότι θα είναι διαφορετική από τις υπόλοιπες.

Πήρα το λεωφορείο για το ΕΜΠ, δίχως να περιμένω λεπτό στη στάση, το οποίο ήταν πραγματικά ανήκουστο. Μόλις μπήκα μέσα, κατευθύνθηκα στην τετράδα των θέσεων που είναι ανά δύο απέναντι – εκεί που καθόμουν συνήθως όταν βρισκόμουν στο συγκεκριμένο λεωφορείο. Αφού κάθισα, κοίταξα έξω από το παράθυρο στα δεξιά μου, ελαφρά απογοητευμένος και σκεπτόμενος… ότι η επιστήμη ενδεχομένως να μην είναι για εμένα.

Μαζί με τον συνεργάτη μου, τον Κωστάρα όπως συνήθιζα να τον αποκαλώ, είχαμε βρει κάποια ερευνητικά θέματα προς επίλυση, τα οποία δε μας εντυπωσίαζαν και τόσο.

Σήμερα, είχαμε σκοπό να συζητήσουμε ένα τελευταίο θέμα από τη διατριβή του, το οποίο είχε εντοπίσει εδώ και αρκετό καιρό στη βιβλιογραφία. Ήταν άλυτο για αρκετά χρόνια και παράλληλα απασχολούσε ενεργά τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα.

«Η κατάλληλη ευκαιρία για θρίαμβο», είχα σκεφτεί μέσα μου όταν άκουσα για αυτό, πρώτη φορά. Ωστόσο, εφ’ όσον μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού, καθώς και γνωστοί καθηγητές ανά το κόσμο, με χρηματοδοτήσεις, δεν κατάφεραν να το επιλύσουν ή ήταν ακόμα στην προσπάθεια ενεργά, ποιοι είμαστε εμείς που θα κάναμε τη διαφορά;

Παρεμπιπτόντως, ο Κωστάρας βρισκόταν στο τέλος της διδακτορικής διατριβής του, ενώ εγώ είχα λάβει το διδακτορικό μου προ 2,5 ετών.
Σε αυτές τις σκέψεις, είχα οδηγηθεί, παράλληλα με τον θρίαμβο. Τις ίδιες σκέψεις έκανα και κατά τη διάρκεια της διαδρομής με το λεωφορείο.

Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη. Δεν είχε αρκετή κίνηση, οπότε έφτασα αρκετά γρήγορα στο ΕΜΠ. Κατέβηκα από το λεωφορείο και περπάτησα τον πεζόδρομο, ανάμεσα στα δέντρα, που οδηγούσε στο γραφείο. Θεωρούσα δεδομένο, μέσα μου, ότι αυτή θα ήταν μια ύστατη προσπάθεια.

Διότι πραγματικά δεν πήγαινε άλλο και έπρεπε να δω τι θα κάνω με τη ζωή μου, από εδώ και πέρα.

Φτάνοντας στο κτήριο, ανέβηκα τις μεγάλες μαρμάρινες σκάλες προς τον δεύτερο όροφο, που βρισκόταν το γραφείο. Το πρώτο γραφείο, δεξιά, στον δεύτερο όροφο. Εκεί έγιναν όλα. Όταν βρέθηκα μπροστά στην πόρτα του γραφείου, έβγαλα από την τσάντα μου τα κλειδιά και την ξεκλείδωσα.  Ακούστηκε το κλασικό ελαφρύ τρίξιμο της πόρτας, το οποίο επισήμαινε ότι κάποιος εισερχόταν στον χώρο. Ο Κωστάρας ήταν ήδη εκεί.

Ο χώρος ήταν υπερβολικά απλός – δύο γραφεία με υπολογιστές, το ένα απέναντι στο άλλο, καθώς και 5 καρέκλες. Ανάμεσα στα γραφεία, είχαμε αφήσει σκοπίμως έναν μικρό διάδρομο. Ο διάδρομος χρησίμευε, ώστε να έχουμε πρόσβαση στο μεγάλο σιδερένιο παράθυρο του τοίχου, όπου έμπαινε φως.

Όταν θέλαμε να σκεφτούμε, σηκωνόμασταν από τις καρέκλες, στεκόμασταν μπροστά στο παράθυρο και κοιτούσαμε, προς τα έξω, τον ουρανό κυρίως. Δεν είχαμε την εκπληκτική θέα, αλλά ήταν κάτι. Επίσης ο διάδρομος χρησίμευε και για τη συζήτηση των μεταξύ μας ιδεών.

Πώς γινόταν αυτό; Ο ένας στεκόταν όρθιος στον εν λόγω διάδρομο και ο άλλος καθόταν στο γραφείο του, αντίστοιχα.

Ήταν 7.00μ το απόγευμα. Έξω είχε νυχτώσει. Ήμασταν οι μόνοι που είχαμε απομείνει στο κτήριο, τέτοια ώρα. Σύνηθες φαινόμενο για άλλη μια φορά. Ενδεχομένως να ήμασταν και οι μόνοι που δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε ή οι μόνοι που μας γοήτευε και η έρευνα, ως χόμπι.

Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε και να ασχοληθούμε με το πρόβλημα της μηχανικής. Στεκόμουν όρθιος στον διάδρομο ανάμεσα στα γραφείο και ο Κωστάρας καθόταν στο γραφείο του. Μου είπε τι είχε σκεφτεί και τι ακριβώς είχε βρει στη βιβλιογραφία. Είχε εντοπίσει κάποιες πληροφορίες σε ένα επιστημονικό άρθρο, οι οποίες είχαν παρουσιαστεί από έναν Αμερικανό καθηγητή μα δεν απέδωσαν και ο προαναφερθείς δεν είχε βρει τότε κάποια άκρη, αρχές του 21 ου αιώνα.

Ο Κωστάρας υποστήριξε ενεργά ότι αν χρησιμοποιούσαμε, τροποποιούσαμε, επεκτείναμε και εξειδικεύαμε αυτές τις πληροφορίες για το δικό μας άλυτο πρόβλημα, ίσως, εντελώς θεωρητικά, να έδιναν κάτι ή να κατέληγαν κάπου.

Όμως αυτό ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Ακούγοντας όλα αυτά, όσο στεκόμουν όρθιος, είχα σαστίσει. Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, αισθάνθηκα σαν χιλιάδες νοητικά κομμάτια παζλ από «ανούσια» γνώση – που είχα αποκτήσει από διάφορα τα οποία είχα μελετήσει κατά τη διάρκεια του διδακτορικού μου και δεν τα
θεωρούσα τόσο σημαντικά τότε – να μπήκαν στη θέση τους. Ήταν όντως συγκλονιστικό.
Προς στιγμήν, αισθάνθηκα σαν ένας υπολογιστής που κατεβάζει χιλιάδες αρχεία και γνωρίζει πού ακριβώς να τα τοποθετήσει. Τότε φώναξα: «Νομίζω ότι μπορώ να το λύσω». Άρπαξα κάποιες λευκές σελίδες που ήταν πάνω στο γραφείο, καθώς και ένα μολύβι. Κάθισα στο γραφείο του συνεργάτη μου – δίπλα του ακριβώς – και ξεκίνησα να γράφω άμεσα.

Όπως ήταν φυσικό επακόλουθο, έπιασε αγωνία τον Κωστάρα και σηκώθηκε και πήγε στη θέση την οποία στεκόμουν στον διάδρομο, ανάμεσα στα γραφεία μας. Εγώ συνέχιζα να γράφω απερίσπαστος. Ο Κωστάρας πήγαινε πάνω κάτω στον μικρό διάδρομο, ασταμάτητα.

Κατά διαστήματα, με ρωτούσε: «Τι έγινε; Τι γράφεις; Το έλυσες;»
Εγώ του απαντούσα δυνατά: «Κάνε ησυχία, πρέπει να είμαι συγκεντρωμένος». Το πάνω κάτω συνεχιζόταν από μέρους του Κωστάρα στον διάδρομο, καθώς και το γράψιμο στο χαρτί από τη δική μου μεριά.
Είχε, δεν είχε, περάσει αρκετή ώρα… και τότε… άφησα το μολύβι πάνω στο γραφείο, τον κοίταξα στα μάτια και είπα, γεμάτος έκπληξη… «Το έλυσα! Αυτή είναι η λύση!» Εκείνο το βράδυ, δε θυμάμαι – ακόμα και σήμερα – την εικόνα της επιστροφής στο σπίτι μου.

Λέγεται ότι, σε στιγμές ευτυχίας, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Δεν μπορούμε να θυμηθούμε πολλά εύκολα. Αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Το επόμενο διάστημα ακολούθησε η σύνταξη των προγραμμάτων
στον υπολογιστή για τις προσομοιώσεις. Επίπονη διαδικασία πράγματι. Όποιος έχει τύχει να γράψει αμέτρητες σελίδες κώδικα, πραγματικά θα με καταλάβει.

Τα πρώτα αποτελέσματα εξήχθησαν ένα μεσημέρι Κυριακής σε μια καφετέρια Mikel στη λεωφόρο Βεΐκου, όπου είχαμε πάει να εργαστούμε με τους υπολογιστές μας. Όλο το μαγαζί σηκώθηκε στο πόδι από τους
πανηγυρισμούς του Κωστάρα. Εγώ ήμουν πιο συγκρατημένος. Γύρισαν όλοι οι θαμώνες προς το μέρος μας και μάς κοίταξαν με απορία και έκπληξη. Από τις εκφράσεις του προσώπου τους ίσως να νόμιζαν ότι κερδίσαμε κάποιο τυχερό παιχνίδι.

Το επιστημονικό άρθρο μας, εν τέλει, δημοσιεύτηκε και πράγματι είχε τον αντίκτυπο και την απήχηση που είχαμε υποθέσει και αναμέναμε εξαρχής. Ένα μέρος της ηθικής ικανοποίησης και της αναγνώρισης, του κόπου και του χρόνου που καταβάλαμε, επικυρώθηκε με το Βραβείο Ακαδημαϊκού Περικλή Σ. Θεοχάρη στη Μηχανική από την Ακαδημία Αθηνών στις 21 Δεκεμβρίου 2017.

Συνοψίζοντας, εκείνη η περίοδος με δίδαξε ότι τα βραβεία επιφέρουν μεγάλο θαυμασμό και παράλληλα μεγάλες αντιπαλότητες – αλλά αυτό είναι ιστορία για άλλη ανάρτηση. Φτάνοντας στο σήμερα, έχοντας αποκομίσει όλες αυτές τις πολύτιμες εμπειρίες και έχοντας χτίσει όλες αυτές τις ερευνητικές και ακαδημαϊκές δεξιότητες, κάνω αυτό που μου άρεσε να κάνω από μικρό παιδί… να παρατηρώ (τους ανθρώπους) και να επιλύω ζητήματα/προβλήματα.»